Gisteravond om een uur of 8 belde ze op, helemaal overstuur. Er was kortsluiting ontstaan in de bedrading onder het dak. Aangezien ze niet zo goed Engels spreekt vroeg ze meteen naar Roop Singh, maar die is er niet. Die moest naar een bruiloft en komt vanavond pas terug. Dus ik vroeg de hotelboy maar die moest het weer doorgeven aan de bazin hier en die kon het toen aan ons vertellen.
De kortsluiting is ontstaan rond een uur of zes, toen werd het net donker. Ze was op dat moment alleen thuis. Het dak is in brand gevlogen door de kortsluiting. Ze heeft alleen 's ochtends stromend water dus blussen met de tuinslang kon niet. Ze heeft nog geprobeerd wat spullen uit huis te halen en heeft daarbij wat brandwonden aan haar arm opgelopen. Aangezien de boel al behoorlijk fikte kon ze niet veel doen en heeft de politie gebeld en die liet de "brandweer" komen. Die heb ik hier nog nooit gezien dus geen idee wat dat inhoudt. Ze had het over "much water".
Toen ze belde was de zaak wel geblust. Ze maken hier in India sowieso al veel ellende mee, maar dit is de 1e keer in al die jaren dat ik iemand hoorde huilen. Ze had er zoveel werk in gestopt om het huis mooi op te knappen, de hele buurt bewonderde het. En nou kan ze opnieuw beginnen. Vandaag lijkt het erop dat de schade binnenshuis meevalt (dat valt nog af te wachten met al dat water en de electrische apparaten), omdat de brand ontstond in het rieten dak buiten. Maar dan nog zal de schade aan de buitenkant behoorlijk zijn. En 1 week later zou het niet gebeurd zijn. Ze had net geld van me gekregen om een eigen electriciteitsmeter aan te laten leggen. Dat zou volgende week gaan gebeuren. De elektra wordt nou afgetapt van de buren via gewone 2-aderige verlengsnoeren. Zodra die meter er is, laten we de rest ook door een "erkende installateur" aanleggen. En voorjaar volgend jaar regel ik wel een verzekering.
Ik kan niet zelf gaan kijken hoe het eruit ziet, dat haal ik niet meer binnen de tijd dat ik nog hier ben. En ik snap wel dat ze me nou nodig heeft maar ik kan helaas niet toveren.
Nog wel een verbazingwekkend positief puntje: Ze wilde de kinderen thuis houden, maar Ravi (zoonlief, ehh, nouja zoon) wilde beslist naar school. Sonia zal inderdaad wel teveel geschrokken zijn.

Oh, Roop heeft "enige" vertraging. De bus staat halverwege met 2 lekke banden. Gaat een paar uur duren voor er een vervangende bus zal zijn. This is India.
Lidia wilde nog wel eens een keer op het rooftop-restaurant van Lake View gaan eten voor het uitzicht. Nou, het uitzicht was prima.... 
De door mij bestelde schotel werd na 5 minuten afgezegd, die konden ze nu niet maken. De soep van mij is nooit aangekomen. De chocolade-milkshake was melk met wat cacao, geen ijs. Na een half uur kwam de jus d'orange. Deze had een dermate kleur dat we al bij voorbaat zeker wisten dat het allesbehalve jus d'orange was. "Nee, het was toch echt jus d'orange" werd ons verzekerd. Na een nipje van het gifgele spul gaf ik het terug. Bleek het uiteindelijk een mengsel van sweet lime juice met melk te zijn. Dachten ze wellicht dat we het niet in de gaten zouden hebben. Tussen de "fried potata onion" zat inderdaad 1 ui. De Engelsen die aan ons vroegen hoe het eten was zijn op ons advies maar naar de buren gegaan. Even later kwam de baas zich verontschuldigen: de "kok" werkte hier pas sinds gisteren. Ze liegen hier ook alles wat los en vast zit. Nou, Roop heeft gevraagd om wat chips in te slaan want tegen dat hij hier is zijn de restaurants dicht. Dus ik vul mijn eten straks ook maar aan met chips en de rode wijn die ik vanmiddag op de kop heb getikt. Raak ik toch nog wat gewicht kwijt uiteindelijk.

O, die juffrouw hiernaast, heeft 5 kinderen die geen van allen naar school gaan. Gesprekken verlopen wat moeizaam want ze kan net genoeg Engels om haar spulletjes te verkopen. Ik probeer nou een mevrouw te vinden die haar er eerst van kan overtuigen dat ze moet stoppen met het ongebreideld uitbreiden van de wereldbevolking. Betaal ik wel de kosten daarvoor. En dan ga ik het daarna wel over de school hebben.