Ik was net op tijd in Udaipur voor Diwali, het lichtjesfestival. zoals aan de foto's te zien is, zag het er

hier schitterend uit. We konden echter maar 2 dagen hierblijven want de familie waar Roop Singh zijn jeep

had geparkeerd moest een paar dagen weg. En de jeep zomaar ergens parkeren is out-of-the-question.
Dus vertrokken we naar de farm van Roop. Gelukkig zijn de wegen ondertussen aardig verbeterd. Er is al een heel stuk snelweg klaar en dat werd dan ook onmiddellijk gebruikt door de Rabberi met hun kuddes geiten en schapen. Konden die eindelijk ook eens doorlopen. Toch handig, zo'n 4-baans snelweg. Onderweg kwamen we de verzamelplaats tegen van die mensen en aangezien dat Roop zijn favoriete vrienden zijn moesten we dus even stoppen. Ik tel even de aanwezige zichtbare kinderen, pakkembeet 15 a 20. Dus ik denk: kan hier wel wat speelgoed uitdelen. Daar kwam ik maar net goed mee weg, uiteindelijk waren het er ruim 80 en ik had maar net genoeg. In 1x door mijn totale voorraad heen. Afijn, in elk geval hier goed besteed, het zijn zowat de armste bevolkingsgroepen hier. Overigens is de onstane ruimte in mijn backpack ondertussen alweer opgevuld met allerlei niet-geplande aankopen. Duur land hier. ;-)

Onderweg wordt de droogte al zichtbaar. Hier is vrijwel geen regen gevallen. Maar het is ongelofelijk hoe dom de bevolking is. In plaats van dat ze nou zuinig aan doen, wordt er aan alle kanten water verspild, dat wil je niet weten. Lekken worden niet gerepareerd, er wordt overdag op de akkers gesproeid, kranen laten ze openstaan en Dhapu spoelde bijv. een kwartier lang haar binnenplaats af met de tuinslang. Even later werd de watertoevoer afgesloten en kreeg een ander deel van de wijk water. Ze weten dus dat ze maar een paar uur per dag water krijgen en dan gaan ze ook zoveel mogelijk gebruiken. Hoe stom kun je zijn? Over 2 maanden hebben ze niks meer. Ondertussen staat bijv. ook het meer van Pushkar al droog. En ik heb nog nooit zoveel kadavers langs de weg zien liggen.

Op de farm aangekomen - 18.00 u 's avonds - bel ik Dhapu dat ik de volgende dag in Jodhpur aankom. Ze stapte dezelfde avond nog op de trein. Op de farm wat geld gegeven aan Jetto, de broer van Roop en aan de dames. Roop krijgt niks meer da's een bodemloze put en hij besteedt het aan allerlei onzin. Heeft die dokus onlangs 10.000 Roepies naar de tempel gebracht, want dan zou het weer beter gaan met zijn zaken, beloofde die "Heilige man". Voor dat geld beloof ik je ook van alles. Dus als ik terug ben en ik heb een oranje jurk aan dan kom je geld maar brengen. Ik voorspel je een roze jaar en als dat achteraf niet uitkomt ligt het aan jezelf, dan heb je de goden boos gemaakt. Hoe meer geld je brengt, hoe meer ik uiteraard beloof.

In Jodhpur hebben ze een MacDonalds geopend, daar moet nog een groot winkelcentrum bovenkomen. Nou, ben er niet weg van, maar dat kan ik eten dus ik neem de bups mee daarheen. Een bewaking! de Nederlandse Bank zou er jaloers op zijn. ik moest zelfs door een derectiepoortje. Ze waren er natuurlijk nog nooit geweest, maar afgezien van Dhapu, die het niet eens wilde proeven, viel het bij d'r zus en de kinderen wel in de smaak. En ze hebben goeie koffie. Jodhpur is en blijft een smerige stad. En het wordt er niet beter op. Nou hebben ze weer een van de drukste winkelstraten opengebroken en weer dichtgegooid. Weg asfalt. Er zou een film opgenomen gaan worden en de electriciteitsdraden zouden on de grond worden gewerkt. Da's niet gebeurd en waarschijnlijk ligt het er nou volgend jaar nog zo bij. Dus toen de familie na 2 nachtjes naar Jaisalmer wilde vertrekken vond ik dat wel best. Lidia en Roop kwamen mij oppikken en wij vertrokken 1 dag later naar Jaisalmer. We hebben ontdekt hoe we sneller kunnen reizen met de jeep. Niet praten met de bestuurder (ene Roop). Die kan nl maar 1 ding tegelijk, dus als je begint te praten concentreert hij zich niet meer op het rijden en zakt de snelheid terug naar 30 km per uur. Het is dus: of praten of rijden. Hij is nu eindelijk sneller dan de bus. Aangezien het laat zou worden, belde ik vanuit Jodhpur alvast naar de hotelmanager. Die heeft ondertussen een nieuw hotel. Ziet er prima uit, schitterend gelegen, mooiste uitzicht van de stad denk ik en uitermate geslaagd voor Indiers. Niet voor toeristen tenzij je tegelijk met het personeel op en af wilt en tegelijk opstaan. Want het is een centrale hal met aanliggende kamers. Die hal galmt geweldig dus alles hoor je. Verder waren de kamers prima.

Dhapu heeft inderdaad momenteel het huis van haar ouders gekocht, maar met een terugkoop-clausule. oplichting dus, fijne familie is dat. Ze heeft het huis prima opgeknapt, (nieuw dak, nieuwe vloer, nieuwe deur, muren bijgewerkt) en zodra ze klaar is kun je er donder op zeggen dat de familie het huis gaat verkopen en haar haar geld terug geeft. Heeft ze nog niks. Zal haar eens gaan vertellen dat ze absoluut geen papier meer mag ondertekenen, kan me niet schelen waar het over gaat. Ondertussen zijn we terug in Udaipur en ik heb al met Devendra overlegd. Eventueel zou hij het huis op zijn naam kunnen kopen, dan zijn we eindelijk van het gelazer af. Nou, dat zien we volgend jaar wel weer. De familie begon weer problemen te maken dus ik ben na 2 nachtjes alweer met Roop en Lidia naar de farm terug gegaan. en vandaar weer naar udaipur. Oftewel hebben we de afgelopen 10 dagen de helft ervan in de jeep geleefd. Dhapu uiteraard niet blij dat ik alweer ging maar ik geloof het wel. De rest van de tijd blijven we hier, lekker rustig, Roop is ook alweer naar huis.

Lidia had van een universiteit het verzoek gekregen om op zoek te gaan naar bamboo-firma's. Ze zoeken bamboo om huizen van te kunnen bouwen. Nou, daar zijn we de afgelopen tijd ook druk mee geweest. Uiteraard is de communicatie een probleem en je moet de firma's kunnen vinden. Een week geleden hebben we een aantal emails verstuurd. Dat was al eerder geprobeerd maar geen respons, dus ik heb wat key-woorden gebruikt en nu stromen de reacties binnen. In onze afwezigheid heeft Bunty (vriend van Devendra) een "firma" opgericht en we hebben hem ondertussen tot adjunct-directeur benoemd. ;-) Heeft ie eindelijk ook eens wat te doen. Als er nu iemand belt, neemt Bunty op, spreekt even wat en "verbindt" dan door naar Lidia. bij spraakverwarring krijgt Bunty de telefoon weer terug. Loopt vloeiend nu, die communicatie. Het is de bedoeling dat straks op de Floriade 2012 in Venlo (komen graag, we vangen commissie voor deze reclame) uiteindelijk een bamboo-huis staat.

Sinds 2 dagen heb ik weer last van mijn maag, het ging lang goed deze keer. Maar blijkbaar is mijn dagelijkse consumptiepeil van ouzo net niet hoog genoegd geweest om me een hele maand te vrijwaren van bacterieen. Dat zal ik dus komend jaar iets op moeten schroeven. Ik denk daarbij aan bijv. 3x daags of zo.
Gisteren zijn we een soepele stof wezen uitzoeken en nou ligt mijn broek bij de kleermaker om te  copieeren. Vanmorgen nog even in de winkel van Dinesh geweest, die krijgt eindelijk volgende maand zijn ontslag want hij verkoopt al jaren niks en brengt de klanten wel naar concurrenten om daar dan provisie te ontvangen. Wij praten een tijdje met zijn zus en haar man (heel aardige mensen) en worden meteen uitgenodigd om morgen de opening van een nieuwe winkel bij te wonen. Dat gaan we ook zeker doen. Ik snuffel nog wat rond in de winkel, blijken ze een heleboel leuke dingen te hebben die ik nog nooit gezien had. Dus zuslief verkoopt in 1 uur meer dan Dinesh in 1 maand. Ze gaat de verkoop nou ook overnemen, wat beslist zal helpen. Ze is zo iemand met zo'n vriendelijk gezicht, daar kom je alleen al op af. Tevens zal het dan 1 van de zeer weinige shops zijn waar een vrouw de zaak runt. En al de toeristen hier hebben binnen een paar dagen hun buik echt wel vol van al die vervelende jongens als verkopers.
Nou, da's wel weer genoeg voor vandaag, zal eens kijken of er nog wat leuke foto's zijn om te posten.